Brabant Remembers

Centraal bij de viering van 75 jaar vrijheid, staan de persoonlijke ervaringen van de Tweede Wereldoorlog. De campagne 'Brabant Remembers - 75 personal life changing war stories' vertelt persoonlijke, levensveranderende oorlogsverhalen van Brabanders. Deze geven samen een indringend beeld van de impact van de Tweede Wereldoorlog. Het verhaal van 'het verraad van de radiopost op landgoed de Vloeiweide' in Rijsbergen is hierin, als één van de 75 verhalen, opgenomen. In de gemeente Zundert delen wij veel verhalen: hier woedde het verzet hevig en hebben inwoners mensen geholpen met onderduiken of de vlucht naar België.

Ingeklapt

Programma

Wanneer Wat
6 juni 2019 'Verzet, Verraad, Vrijheid'
Boekpresentatie en filmvertoning. Gerrit Wiechert Kleisen jr. beschrijft in zijn boek 'Verzet, Verraad, Vrijheid' het leven van zijn vader Gerrit Wiechter Kleisen, douanier in Wernhout tijdens de Tweede Wereldoorlog en als verzetstrijder gefusilleerd. Deze avond wordt de documentaire 'Het Eerbetoon' getoond. Het Joodse gezin Joseph ontstapte, met behulp van de burgerij van Naarden, aan deportatie en vluchtte via Wernhout naar Zwitserland. De bijeenkomst is op uitnodiging. 
6 oktober 2019 Herdenking Vloeiweide
26 oktober 2019 Anjerconcert Fanfare Bereden Wapens in het CultuurCentrum
25, 26 en 27 oktober 2019 Toneelvoorstelling 'De weg naar vrijheid' door KBO-Brabant Remembers m.m.v. KSE Etten-Leur in de Koutershof
Senioren herdenken, samen met jongeren, 75 jaar vrijheid in dit toneelstuk. Het gaat over gewone mensen in ongewone situaties en over keuzes waar je voor komt te staan. 
 1 april - 5 mei 2020 Maand van de vrijheid
In alle provincies rijdt een Vrijheid-Express om verhalen over oorlog en vrijheid op te halen en te brengen. De Vrijheid-Express fungeert als ontmoetingsplaats, expositieruimte en evenementenplatform.
4 mei 2020 Dodenherdenking
5 mei 2020  Vrijheidsmaaltijden
In heel Nederland worden op 5 mei 2020, in alle vormen en maten, Vrijheidsmaaltijden georganiseerd. De kern van de Vrijheidsmaaltijd is een bijzondere ontmoeting aan de eettafel, waarbij de gasten over historische en maatschappelijke thema'spreken: thema's waarbij niet dagelijks wordt stilgestaan. Hier wordt op Bevrijdingsdag aandacht aan geschonken.
4 oktober 2020 Herdenking Vloeiweide

 

Ingeklapt

Kinderen Gé en Pim Groeneveld en Mickey Holleboom omgekomen tijdens vlucht uit Breda

Elk jaar worden bloemen gelegd op het kindergrafje achter de Willaert, waar Gé en Pim Groeneveld en Mickey Holleboom zijn begraven. Daarbij wordt het verhaal voorgelezen van de gebeurtenis waarbij de 3 kinderen zijn omgekomen.. Dit verhaal is geschreven door de na WO II geboren broer Pim Groeneveld.

‘Het is 12 mei 1940, het is Moederdag, prachtig weer en ondanks de dreigingen wordt Moederdag gevierd met cadeautjes en appeltaart. Mijn vader was er niet bij. Hij was beroepsmilitair, Kapitein van de Genie en belast met een poging de vijand tegen te houden.

De Bredase bevolking was aangezegd de stad te verlaten, omdat de stad gebombardeerd zou worden. Veel mensen geven gehoor aan dit bevel, maar mijn moeder zou niet vertrekken. Mijn vader had gezegd thuis te blijven tot hij terug was van de inmiddels gestaakte tegenstand en dan zou hij zich bij zijn gezin voegen.

Onder druk van de Politie en bewoners uit de straat is mijn moeder uiteindelijk gezwicht en meegegaan op de vlucht voor de bombardementen. De cadeautjes en de taart stonden nog op tafel.

De buurt trok met elkaar richting België via de route Rijsbergen – Zundert. Het was een grote aaneengesloten stroom mensen, die niet hebben kunnen vermoeden dat er zoiets vreselijks in het verschiet zou kunnen liggen.

De hoeveelheid mensen die de stad uittrokken moet door piloten van jachtvliegtuigen zijn gezien als militaire troepen en beoordeeld als vijandig, want plotseling werden er vanuit die vliegtuigen granaten gegooid die hun uitwerking niet hebben gemist.

Mijn moeder liep op de Rijsbergseweg met haar twee kinderen Gé van 6 en Pim van 4, een kinderwagen met wat spullen voor de nacht. Ook de ouders van Mickey Holleboom en andere familie leden van hen liepen in de richting Rijsbergen.

Geheel onverwacht kwamen de jachtvliegtuigen in duikvlucht op de mensen af en gooiden hun granaten. Elke poging om dit te ontwijken bleek kansloos, niet alleen omdat je nergens dekking kon zoeken, maar ook omdat de granaten in hele kleine deeltjes metaal uit elkaar spatten. De gevolgen waren desastreus.

Gé was direct overleden en ter plekke begraven, Mickey en Pim zijn zwaargewond meegenomen naar het klooster in Zundert en later aan hun verwondingen overleden. Mijn moeder was in haar oog en in haar knie getroffen en als door een wonder was één brokje metaal in haar portemonnee op een Rijksdaalder blijven steken. De tas droeg zij over haar schouder dus de Rijksdaalder heeft voorkomen dat het metaal heeft kunnen doordringen tot haar borstkas.

Mijn vader kwam 14 mei thuis en werd door buurtgenoten, die inmiddels weer terug waren, opgevangen. Mijn moeder lag in het ziekenhuis. Zijn kinderen waren overleden. Pim was samen met Mickey in Zundert begraven en Gé was nog zoek. Mijn vader heeft hem gevonden, begraven in een greppel langs de Rijsbergseweg. Hij herkende een stukje deken dat boven de grond uitstak.

Mijn vader heeft de drie bevriende slachtoffertjes, Gé, Pim en Mickey, een mooi grafje gegeven achter het klooster in Zundert, waar ze sinds enkele jaren zijn opgenomen in de herdenking van de oorlogsslachtoffers in Zundert. Wij zijn als nabestaanden buitengewoon dankbaar met dit initiatief van de Gemeente Zundert.’

Ingeklapt

Verlies voor douane-familie Spapens aan het einde van de oorlog

In 2020 worden ook éénmalig bloemen gelegd bij het kindergrafje van Ireentje Spapens. Het verhaal over Ireentje Spapens is door de Stichting Hooghe Heerlickheyt Wernhout onder de aandacht gebracht bij de gemeente Zundert.

‘De familie Spapens woonden sinds 1924 in Wernhout, waar hun vader douane-beambte was. Aan het begin van de oorlog ging de oudste zoon van de lagere school af en zou naar de Mulo in Breda gaan. Vader Jan had er problemen mee dat hij in die oorlogstijd dagelijks van Wernhout naar Breda moest fietsen en vroeg overplaatsing naar een grotere plaats aan. Ze kwamen in Venlo terecht, waar de Mulo in dezelfde plaats was, maar dat bleek achteraf niet zo’n goede keus te zijn. Venlo was in het najaar van 1944 nog niet bevrijd en de Duitsers voerden daar een schrikbewind. De inwoners moesten schuilen voor de bombardementen en de voedselvoorziening was gestopt. De situatie was slecht en vaak verzuchtte het gezin: “Waren we maar in Wernhout gebleven!”.

Op 19 januari 1945, hartje winter, wordt het gezin door de Duitsers geëvacueerd en komt na een incidentrijke treinreis in Leeuwarden aan. Vader Jan is dan zo ziek dat hij in het ziekenhuis opgenomen wordt en krijgt 8 dagen later te horen dat zijn dochtertje Irene overleden is. Het gezin woont nog tot juni 1945 in het plaatsje Suawoude en keert dan naar Venlo terug. Later hebben de ouders alles in het werk gesteld om hun dochtertje Ireen uit Suawoude terug te halen en zij is uiteindelijk overgebracht naar Wernhout en herbegraven bij haar broertje Loekie die, maar 1 maand oud, sinds 1938 in Wernhout begraven lag.‘

Ingeklapt