04 mei 2022

Meer foto's van de dodenherdenking vindt u in het digitale fotoalbum 'Dodenherdenking 2022'.

Vandaag is het 4 mei. De dag waarop wij alle slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en van conflicten en vredesmissies daarna herdenken. Tijdens de officiële, gemeentelijke herdenking in Rijsbergen sprak burgemeester Vermue de volgende woorden:
 

Toespraak burgemeester Vermue

 

Lieve inwoners van de gemeente Zundert,

Dank u dat u met zo velen naar het herdenkingsmonument in Rijsbergen bent gekomen. Het is mooi om te zien dat we na twee jaar weer samen kunnen herdenken. We herdenken iedereen die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is gestorven in een oorlog of tijdens vredesmissies, waar ook ter wereld. En morgen vieren we de vrijheid.

Laatst stelde mijn buurjongen mij de vraag: “Burgemeester, wat kan ik doen voor de vrijheid van andere kinderen? Wat kan ik doen voor Oekraïnse kinderen die naar Nederland komen?”

Het was een terloopse en onbevangen vraag van een kind, die zich geconfronteerd voelde met een oorlog.

Het is een vraag, die ons -vooral rond deze periode in het jaar - al 77 jaar bezighoudt.

77 jaar geleden kwamen we de straat op om de vrijheid te vieren, na 5 verschrikkelijke jaren in oorlog te hebben geleefd.

De verhalen uit die tijd maakten indruk, en doen dat nog steeds. De ervaringen van soldaten, van onderduikers en verzetshelden, van gewone burgers en van degenen, die terugkwamen uit de kampen.

Ook in onze gemeente hebben we voorbeelden te over. Zoals boswachter Neefs, die de Radiopost van het verzet liet onderduiken in zijn huis op de Vloeiweide in Rijsbergen.  Of Gerrit Wiechert Kleisen en Reinier Dahlhuijsen, beiden marechaussee in Wernhout, die vluchtelingen over de grens naar België hielpen. Of Joep Henneboel, de goede Duitser, die bevelen van hogerhand saboteerde en veel gevangenen liet ontsnappen.

Of de Zundertse verzetsheld Jack de Weert die gefusilleerd werd in kamp Vught op 23-jarige leeftijd.

De overtuiging dat dit nooit meer mag gebeuren was groot en leeft gelukkig nog steeds.

Toch zijn oorlogen en conflicten sindsdien niet weg geweest. En sinds februari lijkt oorlog zelfs dichterbij dan ooit.

Via de media zien we beelden uit Oekraïne. We lezen erover. En we komen de slachtoffers tegen in onze eigen gemeente.

Het toont nog maar eens aan hoe kwetsbaar vrijheid is. Én dat onze vrijheid onlosmakelijk verbonden is met de vrijheid van een ander.

Het thema van het Nationaal Comité is dan ook enorm actueel: ‘Vrijheid in verbondenheid’.

Annelien de Dijn, hoogleraar politieke geschiedenis aan de Universiteit van Utrecht, schrijft hier een scherp stuk over. Dit is te lezen op de website van het Nationaal Comité 4 en 5 mei.

Zij stelt dat vrijheid niet zou moeten gaan over hoe ik, als individu, zoveel mogelijk vrijheid kan genieten.

Want de keuzes die ik maak, hebben sowieso een effect op anderen. Daarmee kan ik de vrijheid van anderen beperken of vergroten.

Annelien de Dijn pleit voor een democratische vrijheid. Die vrijheid moet zorgen dat bestuurders van overheden, zoveel mogelijk onder controle, of invloed van ons allemaal blijven staan. Dat de wetgevers worden beïnvloed door de gehele bevolking. Niet door de luidste schreeuwers of de meest overtuigende lobbyisten. Op deze manier kunnen we allemaal zoveel mogelijk van onze vrijheid genieten.

Het is een oproep die ik als burgemeester van harte ondersteun. En daarin zie ik een opgave voor ons allemaal. Laat ik dat toelichten.

In conflicten ontstaan tegenstellingen. We hebben het dan vaak over ‘Wij tegen zij’. De goede tegen de slechte. De Nederlanders tegen de Duitsers. Mijn waarheid tegen de waarheid van een ander. Er is geen nuance.

Dat hebben we ook gemerkt in het publieke debat over de coronacrisis. We zetten eerst samen de schouders eronder, maar naarmate de crisis duurde ontstond er verdeeldheid.

De dialoog verdwijnt. We luisteren niet meer naar de ander. En we vergeten dan vaak wat ons verbindt. We zijn uiteindelijk toch allemaal op zoek naar liefde, geluk en vrede?

En daar ligt de sleutel: het besef dat we hetzelfde zijn en ook uniek, elkaar zien als mens, als een persoon met onze eigen unieke waarden. Als we dat kunnen en – vooral -  willen zien in elkaar, dan komen we er wel uit met elkaar. Dan creëren we samen een samenleving, waar we vrij kunnen zijn.

Dat begint lokaal. En als we willen, begint dat nu.

En dat was ook het antwoord dat ik gaf aan mijn buurjongen op de vraag wat hij kon doen voor de Oekraiense kinderen die opgevangen worden in onze gemeente!

Jij kan zeker iets doen voor de vrijheid voor de Oekraïense kinderen. En voor de vrijheid van iedereen.

Bespreek het thema vrijheid in je klas. Bevraag je klasgenoten wat zij zouden doen. Neem kinderen, die vluchteling zijn op in je voetbalteam. Zorg dat zij zich welkom voelen en mee kunnen doen. Luister naar ze.

Maar het gaat verder dan dat. Ook een kop koffie met de buurvrouw of oprecht luisteren naar iemand die een andere mening heeft dan jij zorgt ervoor dat je meewerkt aan de vrijheid en vrede van onze samenleving. 

Ik kan u vertellen: elke inspanning, groot of klein, doet er toe.

Elke actie om de persoon die voor je staat te koesteren, en levendige dialogen te voeren met je naasten en onbekenden zorgt ervoor dat je samen met hen vooruitgaat.

Ik hoop van harte dat u, samen met mij deze uitdaging aangaat.

Delen via e-mail

https://www.zundert.nl/nieuws/nieuwsbericht/artikel/toespraak-burgemeester-dodenherdenking